Geçen hafta sonu, eltimin oğlan kardeşinin düğünü vardı. Eltimin ailesi, İnegöl’e bağlı Cerrah Beldesinde yaşıyor. Hava yağışlı olduğu için, düğüne gidememiştik. Hüseyin Can’ın tekerlekli sandalyesini kullanırken, ben şemsiye tutamıyorum. O yüzden, yağmurlu havada, ya ıslanmayı göze almamız gerekiyor, ya da çok önemli bir işimiz yoksa, böyle bir durumda dışarı çıkmıyoruz.

Dün Bursa’da bir işim vardı. Hüseyin Can’ı abisi Caner’e bıraktım ve sabah erkenden Eskişehir’den Bursa’ya gittim. İşimi hallettikten sonra, dönüşte Cerrah’a uğramaya karar verdim. İnegöl’e geldiğimde, kıl payı Cerrah arabasını kaçırmışım. Oda ancak bir saat sonra tekrar gelecekmiş.

Ben durakta beklerken, yanıma yaşlı bir çift geldi. Adamın gözlerinin görmediğini hemen anladım. Eşi elinden tutup, yardımcı oluyordu. Onlar Çeltikçi Köyüne gideceklermiş. Çentikçi Köyü Cerrah Beldesinden önce geliyor. Yani onlarda benim bineceğim arabayı bekliyorlardı.

Yaşlı çiftle tanıştık ve güzel bir sohbetimiz oldu. Kadının ismi Hasibe, adamın ismi de Hasan’mış. Hasan amca dokuz sene önce bir rahatsızlık sonucu, görme yeteneğini kaybetmiş. “Eşim benim elim kolum” diyor. Hasan amca bazen Hasibe teyzeyi evin içinde aradığı zaman, Hasibe teyze sesini çıkarmazmış, Hasan amca onu bulamasın diye. “Siz nereye gidiyorsunuz?” diye sorduğumda, Hasibe teyze bana “balayına gidiyoruz” dedi. Çeltikçi Köyünde yaşayan kızlarını ziyarete gidiyorlarmış. Orda iki hafta kadar kalacaklarmış. Espri olsun diye, herkese böyle söylüyorlarmış.

Böyle güzel yürekli, birbirine böyle ilgi gösteren, ilerleyen yaşlarına ve birinin engeline rağmen, hayattan zevk alan insanlara her zaman rastlanmıyor. Bu tatlı çiftin sohbetine doyamadım. Birbirimizin telefon numaralarımızı aldık. Umarım yine karşılaşırız.