İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi Birleşmiş Milletler Genel Kurulunca 50 yıl önce 10 Aralık 1948 günü ve bundan sadece 4 ay sonra da Türkiye’de Bakanlar Kurulu’nun 6 Nisan 1949 tarihli toplantısında kabul edilmiştir.

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi 30 maddeden oluşur. Bu bildirgeyle birlikte kadın hakları, çocuk hakları, engelli hakları ve hasta haklarını da beraberinde getirmiştir. İnsan hakları beyan edilmekle beraber çok kez ihlal edilmektedir. Her birey kendi haklarını savunabilmek için bu hakları bilmelidir.

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi:

Madde 1: Bütün insanlar özgür; onur ve hakları yönünden eşit doğarlar. Akıl ve vicdana sahiptirler ve birbirlerine karşı kardeşçe davranmalıdırlar.

Madde 2: Herkes, ırk, renk, cins, dil, din, siyasal ya da her hangi bir başka inanç, ulusal ya da toplumsal köken, varlıklılık, doğuş ya da herhangi bir başka ayrım gözetilmeksizin bu Bildirge’de açıklanan bütün haklardan ve bütün özgürlüklerden yararlanabilir.

Bundan başka, ister bağımsız ülke uyruğu olsun, isterse bağımlı, özerk olmayan ya da başka bir egemenlik kısıtlamasına bağlı ülke uyruğu olsun, bir kişi hakkında, uyruğu bulunduğu devlet ya da ülkenin siyasal, adli ya da uluslararası durumu bakımından hiçbir ayrım gözetilmeyecektir.

Madde 3: Yaşamak, özgürlük ve kişi güvenliği herkesin hakkıdır.

Madde 4: Hiç kimse köle ya da kul olarak kullanılamaz; kölelik ve köle alım satımı her türlü biçimiyle yasaktır.

Madde 5: Hiç kimse işkenceye ya da acımasız, insanlık dışı ya da onur kırıcı ceza ya da muameleye uğratılamaz.

Madde 6: Herkes, nerede olursa olsun, kişiliğinin tanınması hakkına sahiptir.

Madde 7: Yasa önünde herkes eşittir ve herkes ayrım gözetilmeksizin yasanın koruyuculuğundan eşit olarak yararlanma hakkını taşır. Herkesin, bu Bildirge’ye aykırı her türlü ayrıma ve bu tür ayrım gözetici işlemler için yapılacak her türlü kışkırtmaya karşı eşit korunma hakkı vardır.

Madde 8: Her kişinin, kendisine Anayasa ya da yasa ile tanınan temel haklara aykırı işlemlere karşı ilgili ulusal mahkemelerin etkin koruyucu önlemlerinden yararlanma hakkı vardır.

Madde 9: Hiç kimse, keyfi olarak tutuklanamaz, alıkonulamaz, sürülemez.

Madde 10: Herkes, haklarının ve ödevlerinin ya da kendisine yöneltilen ve ceza niteliği taşıyan herhangi bir suçlamanın saptanmasında, davanın bağımsız ve tarafsız bir mahkemece, tam bir eşitlikle, adil ve açık olarak görülmesi hakkına sahiptir.

Madde 11: (1) Bir suç işlemekten sanık herkes, savunması için kendisine gerekli bütün güvencenin sağlanmış bulunduğu açık bir yargılama ile yasaca suçlu olduğu saptanmadıkça, suçsuz sayılır.

(2) Hiç kimse, gerçekleştiği sırada ulusal ya da uluslararası hukuka göre suç oluşturmayan eylem ya da ihmalden dolayı mahkum edilemez. Yine hiç kimseye, suçun işlendiği sırada uygulanan cezadan daha ağır bir ceza verilemez.

Madde 12: Hiç kimse, özel yaşamı, ailesi, konutu ya da yazışması konularında keyfi müdahaleye, onuruna ve adına karşı saldırıya uğrayamaz. Herkesin, bu müdahale ve saldırılara karşı yasa ile korunmaya hakkı vardır.

Madde 13: (1) Herkes, herhangi bir devletin sınırları içinde özgürce dolaşma ve oturma hakkına sahiptir.

(2) Herkes, kendi ülkesi dahil herhangi bir ülkeden ayrılma ya da kendi ülkesine yeniden dönme hakkına sahiptir.

Madde 14: (1) Herkesin, zulüm karşısında, başka ülkelere sığınma hakkı vardır.

(2) Bu hak, adi bir suçla ya da Birleşmiş Milletler ilke ve amaçlarına aykırı eylemlerle ilgili kovuşturmalar halinde, ileri sürülemez.

Madde 15: (1) Herkesin bir yurttaşlığa hakkı vardır.

(2) Hiç kimse, yurttaşlığından ya da yurttaşlığını değiştirme hakkından keyfi bir biçimde yoksun bırakılamaz.

Madde 16: (1) Evlenme çağına gelen her erkek ve kadın, ırk, uyruk ya da din bakımından hiçbir sınırlamaya bağlı olmaksızın evlenme ve aile kurma hakkına sahiptir. Söz konusu kişiler, evlenme konusunda, evlilik süresince ve evliliğin sona ermesinde eşit haklara sahiptirler.

(2) Evlenme ancak, evleneceklerin özgür ve tam rızası ile gerçekleştirilebilir.

(3) Aile toplumun doğal ve temel öğesidir ve toplum ve devletçe korunur.

Madde 17: (1) Herkesin, tek başına ya da başkalarıyla birlikte mal ve mülk edinme hakkı vardır.

(2) Hiç kimse keyfi olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılamaz.

Madde 18: Herkesin düşünce, vicdan ve din özgürlüğüne hakkı vardır; bu hak din ya da inanç değiştirme; dinini ya da inancını tek başına ya da topluca, açık ya da özel olarak öğretim, uygulama, tapınma ve anma bağlamında açığa vurma özgürlüğünü içerir.

Madde 19: Herkesin düşün ve anlatım özgürlüğüne hakkı vardır; bu özgürlük düşüncelerinden dolayı rahatsız edilmemek, ülke sınırları söz konusu olmaksızın bilgi ve düşünceleri her araçta arama, elde etme ve yayma hakkını içerir.

Madde 20: (1) Herkesin barışcıl biçimde toplanma ve dernek kurma özgürlüğü vardır.

(2) Hiç kimse bir derneğe girmeğe zorlanamaz.

Madde 21: (1) Herkesin, doğrudan ya da özgürce seçilmiş kişiler aracılığıyla ülkesinin kamu yönetimine katılma hakkı vardır.

(2) Herkes ülkesinin kamu hizmetlerinden eşit olarak yararlanma hakkına sahiptir.

(3) Halkın iradesi, hükümet erkinin temelidir; bu irade, gizli ya da buna denk bir yöntemle yapılacak ve genel ve eşit oy verme yoluyla gerçekleşecek olan dönemsel ve dürüst seçimle belirir.

Madde 22: Her kişinin, toplumun bir üyesi olarak, sosyal güvenliğe; onuru için ve kişiliğinin özgürce gelişmesi için zorunlu olan ekonomik, toplumsal ve kültürel hakların, ulusal çaba ve uluslararası işbirliği yoluyla ve her devletin örgütleriyle ve kaynaklarıyla orantılı olarak gerçekleştirilmesine hakkı vardır.

Madde 23: (1) Herkesin çalışmaya, işini özgürce seçmeye, adil ve elverişli çalışma koşullarına ve işsizlikten korunmaya hakkı vardır.

(2) Herkesin hiçbir ayrım gözetilmeksizin, eşit çalışma karşılığı eşit ücrete hakkı vardır.

(3) Çalışan herkesin, kendisine ve ailesine insanlık onuruna uygun bir yasayış sağlayan, gerekirse her türlü sosyal güvenlik araçlarıyla da desteklenen bir ücrete hakkı vardır.

(4) Herkesin, çıkarlarının korunması için başkaları ile birlikte sendika kurmaya ve kurulu bir sendikaya katılmaya hakkı vardır.

Madde 24: Herkesin, çalışma saatlerinin makul ölçüde sınırlandırılması ve belirli aralıklarla ücretli izin dahil olmak üzere, dinlenme ve boş zamanlarını değerlendirme hakkı vardır.

Madde 25: (1) Herkesin gerek kendisi, gerek ailesi için yiyecek, giyecek, konut, sağlıksal bakım, gerekli toplumsal hizmetler de içinde olmak üzere sağlığına ve esenliğine uygun bir yaşam düzeyine; işsizlik, hastalık, sakatlık, dulluk, yaşlılıkta ya da geçim olanaklarından kendi iradesi dışında yoksul kaldığı başka durumlarda, güvenliğe hakkı vardır.

(2) Analık ve çocukluk özel bakım ve yardım hakkı doğurur. Bütün çocuklar, ister evlilik içinde, ister evlilik dışında doğsunlar, eşit sosyal güvenlikten yararlanırlar.

Madde 26: (1) Herkesin eğitim hakkı vardır. Eğitim hiç olmazsa ilk ve temel eğitim evrelerinde parasız olmalıdır. İlk eğitim zorunludur. Teknik ve mesleki eğitimden herkes yararlanabilmeli ve yüksek öğretim, başarıya göre, herkese tam bir eşitlikle açık olmalıdır.

(2) Eğitim, insan kişiliğinin tam gelişmesini, insan haklarıyla temel özgürlüklere saygının güçlenmesini amaç olarak almalıdır. Eğitim bütün uluslar, ırklar ve dini topluluklar arasında anlayış, hoşgörü ve dostluğu güçlendirmeli ve Birleşmiş Milletler’in barışın sürdürülmesi yolundaki çalışmalarını geliştirmelidir.

(3) Ana baba, çocuklarına verilecek eğitim türü için öncelikli seçme hakkına sahiptir.

Madde 27: (1) Herkes, toplumun kültürel etkinliklerine özgürce katılma, güzel sanatları tatma, bilim alanındaki ilerlemelerden ve bunların nimetlerinden yararlanma hakkına sahiptir.

(2) Herkesin, sahibi bulunduğu her türlü bilim, yazın ya da sanat yapıtlarından kaynaklanan ahlaki ve maddi çıkarlarının korunmasına hakkı vardır.

Madde 28: Herkesin, bu Bildirge’de yer alan hak ve özgürlüklerin tam olarak uygulanmasını sağlayacak bir toplumsal ve uluslararası düzene hakkı vardır.

Madde 29: (1) Herkesin, kişiliğinin özgürce ve tam gelişmesine olanak sağlayan topluluğa karşı ödevleri vardır.

(2) Herkes, haklarını kullanmak ya da özgürlüklerinden yararlanmak konusunda, salt başkalarının hak ve özgürlüklerinin tanınmasını ve bunlara saygı gösterilmesini sağlamak amacıyla ve demokratik bir toplumda törenin, düzenin ve genel esenliğin haklı gereklerini karşılamak için yasa ile saptanmış olan sınırlamalara bağlıdır.

(3) Bu hak ve özgürlükler, hiçbir biçimde, Birleşmiş Milletler’in amaç ve ilkelerine aykırı olarak kullanılamaz.

Madde 30: Bu Bildirge’nin hiçbir unsuru, içinde açıklanan hak ve özgürlüklerin bir devlet, topluluk ya da bireyce ortadan kaldırılmasını amaçlayan bir etkinlik ya da girişime hak verir biçimde yorumlanamaz.

3 Aralık Dünya Engelliler Günü sebebiyle Eskişehir’de Kanal 26′da yayınlanan Günlük programına arkadaşım Emine Yıldırım ve çocuklarımızla birlikte konuk olduk. Engellilerin ve ailelerin sorunları ve toplumdan beklentileri hakkında kısa bir söyleşi yaptık. Yeni kurduğumuz derneğin duyurusunu yapma fırsatı bulduk.

KONFERANS

ENGELLİ GENÇLERİN KARŞILAŞTIKLARI DİNİ SORUNLAR VE ÇÖZÜM ÖNERİLERİ

Düzenleyen: İlahiyat Fakültesi Dekanlığı
Tarih: 8 Ocak 2010
Saat: 10.00
Yer: İlahiyat Fakültesi Konferans Salonu

Açıklama: Akademik Etkinlikler Kapsamındadır. Yrd. Doç. Dr. M. Naci Kula (ESOGÜ İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyesi) katılımıyla gerçekleşecek.

Nilüfer Turizmin Otobüsleri için aylık yayınlanan Gezgin Dergisini her seyahat ettiğimde büyük bir keyifle okuyorum. Mayıs 2009 sayılarında benim de bir yazıma yer verdikleri için kendilerine çok teşekkür ediyorum. İşte yazım:

Özgürlük

Benin adım Hüseyin Can. Ben ailemizin en küçük çocuğuyum. Benden büyük iki erkek kardeşim var. Onlar benden sekiz ve on yaş daha büyükler. Anlayacağınız, annem ve babam tam “oh be, çocukları büyüttük” derken, ben varlığımla onlara sürpriz yapmışım.

Bebeklik ve ufak çocukluk dönemimi pek hatırlamıyorum. O zamanlardan aklımda kalan annemin, babamın ve ağabeylerimin beni çok sevdikleri ve kendimi huzur ve güvende hissetmemdir.

Ben genelde hep neşeli bir çocuk olmuşumdur. Birisi bana gülümsediği zaman, ben de hemen karşılık veririm. Yanaklarım da tombul tombul olunca, dışarıda yabancılar bile şirinliğime dayanamaz ve gelip beni hemen severler ve genelde hep yanaklarımı sıkarlar. Bundan da hiç hoşlanmam.

Beş yaşıma kadar birkaç tane bebek arabası eskittim. O zamana kadar annem nereye giderse beni de yanında götürürdü. Bir süre sonra bebek arabalarına sığmaz oldum. Ondan sonraki yaklaşık iki sene, bir zorunluluk olmadıkça, annem beni yanında götürmemeye başladı. Evde zaman geçirmeye alışık olmadığım için, bu dönem benim için çok zor geçti. Aynı zamanda annem de bir yere gidemez olmuştu. Yakın çevremizde bana bakacak kimse yoktu. Bu dönemde sık sık annemle babamın tartışmalarına şahit oldum. Annem babamdan tekerlekli sandalye diye bir şey almasını istiyordu. Babam ise “ben çocuğumu onunla dışarıda gezdirmem” diye itiraz ediyordu. Anladığım kadarıyla bu tekerlekli sandalye pahalı bir şeydi. Yoksa benim tanıdığım annem, çoktan bir yolunu bulmuş ve onu bana temin etmişti. Tekerlekli sandalyenin ne işe yaradığını, ben o zamanlar anlayamamıştım.

Bir gün anneme bir telefon geldi. Görüşme bittikten sonra sevinçten annemin gözleri dolmuştu. “Oğlum, biz seninle bundan sonra, yine her yere birlikte gideceğiz” dedi.

Ertesi gün beni kucağına aldı ve biz bir lisenin yolunu tuttuk. Oraya vardığımızda bir sürü insanın toplandığını gördük. Bu insanlar sanki bir olayı kutluyor gibiydiler. Ayrıca basın mensupları da ordaydı.

Bizi bir öğrenci karşıladı ve elindeki listeye baktıktan sonra az ileride duran arkadaşına “Hüseyin Can’ın tekerlekli sandalyesini getirin” diye seslendi. Biraz sonra benim hayatımın dönüm noktası olacak tekerlekli sandalyemi getirdiler.

O günden sonra, hava yağışlı olmadığı sürece, annem beni yine hep yanında götürmeye başladı. Pazar ve market alışverişlerini birlikte yapıyoruz. Faturaları birlikte ödüyoruz. Ev ziyaretlerine birlikte gidiyoruz. Resmi bayram geçişlerini izliyoruz. Sinema, tiyatro ve konserlere gidiyoruz. Çok sevdiğim futbol takımının karşılaşmalarını seyretmeye de annemle birlikte gidiyoruz. Hatta annem kendisi için bile doktora gitse beni yanında götürüyor. Ben annemin yanındayken genelde bize sıra bekletmiyorlar. Annem de bana “sen benim torpilimsin” diyor.

Tekerlekli sandalyemi çok seviyorum. Onu bana hediye edenlere bir kez daha teşekkür ediyorum.

*****

Oğlum Hüseyin Can kendisini ifade edebilseydi eminim sizlere bunları anlatırdı. Ancak o bunları yazabilecek durumda değil. Hüseyin Can halk arasında spastik diye bilinen Serebral Palsi teşhisi konmuş ağır engelli bir çocuk. Yürüyemiyor, ellerini düzgün kullanamıyor, konuşamıyor, oturduğu yerde düşse bile kalkamıyor ve hiçbir ihtiyacını kendisi karşılayamıyor.

Hüseyin Can gibi nice çocuklar var. Yürüyemeyen engelli çocukların bir çoğu maalesef eve mahkum oluyor. Onlara bakmak zorunda olan anneleri de zorunlu olmadıkça çocuklarını bırakıp bir yere gidemiyorlar. Oysa bir tekerlekli sandalye hayatlarını ne çok değiştirebilir.

Ben oğlumun tekerlekli sandalyesine “özgürlük” adını taktım. Çünkü gitmek istediğimiz her yere gitme özgürlüğünü verdi bize.

Eğer siz de bir engelliye ve yakınlarına özgürlüklerini vermek istiyorsanız, lütfen tekerlekli sandalye almalarına yardımcı olun. Bunun için bulunduğunuz illerdeki engelli derneklerine müracaat edebilirsiniz. Eğer ilinizdeki engelli derneklerini bilmiyorsanız bana mail yoluyla ulaşabilirsiniz.

Özlem YILDIRIM

English version

When I travel with Nilüfer Turizm bus lines, I always greatly enjoy reading there monthly magazine. I would like to thank them for publishing one of my articles in their May 2009 issue.

Freedom

My name is Hüseyin Can. I am the youngest chid in my family. I have two older brothers. One is eight years older than I and the other ten. So, just when mom and dad were saying “Phew, our kids are grown up now”, I surprised them.

I don’t remember much about the time when I was a toddler or a small kid. The only think I remember is that mom, dad and my brothers loved me a lot and that I felt at peace and safe.

I have always been a very cheerful child. When somebody smiles at me, I immediately smile back. When I still had puppy fad and full cheeks, even strangers on the street could not resist my charm and would come and squeeze my cheeks, which I didn’t like at all.

By the time I was five, I had used up five strollers. At that time, my mother would take me where ever she went. But then I wouldn’t fit in strollers anymore. The two following years, my mother stopped taking me anywhere except it was a necessity. Because I wasn’t used to staying home, this time was very difficult for me. My mother couldn’t go anywhere much either. There wasn’t anybody around who could take care of me. In this time, I often heard my mom and dad arguing with each other. My mother wanted my dad to buy something she called a wheelchair. But my father would argue against it sayin: “I will never walk with my child in a wheelchair.” As far as I understood this wheelchair was something expensive. Otherwise, I know my mother would have long found a way to buy me one. At that time, I didn’t understand what a wheelchair was good for.

One day, my mom got a phone call. After the phone call, she had tears in her eyes out of happiness. She told me: “My son, from now on, we will again be able to go everywhere together.”

The next day, she took me on her arms and we went to a high school together. When we arrived, we saw that many people had gathered there. They seemed to be celebrating something. There were also some newspaper people.

A student greeted us and after looking at a list, told his friends: “Bring Hüseyin Can’s wheelchair!” Then, they brought my wheelchair, which was a turning point in my life!

From then on, my mother has always taken me with her where ever she went except if it was rainy. We go to the farmers market and supermarket together. We go and pay the bills together. We visit friends and relatives together. We go to parades when it is a holiday. We go to the cinema, theatre and concerts together. We even go together to watch my favorite sports, soccer. Even when my mom has to go to the doctor, she takes me with her. When I am with my mom, we usually don’t have to wait in line. That’s why mom sometimes tells me: “You are my “torpil” (an influential person you know and who helps you get things easier).

I love my wheelchair. I want to thank those who gave it to me once again.

*****

If my son, Hüseyin Can, would be able to express himself, I am sure this would be what he would tell you. However, he is not able to right such things. Hüseyin-Can is a severely disabled child with cerebral palsy. He cannot walk; can’t use his hands properly, can’t talk properly; even when he falls while sitting, he cannot get up on his own; he cannot fulfill any of his needs on his own.

There are many children like Hüseyin Can. Disabled children who cannot walk unfortunately, often have to stay at home. There mothers, who are usually there caretakers, also often cannot go anywhere unless it is very urgent. However, a wheelchair can change their lives so much.

I call my son’s wheelchair “freedom” because it gives us the freedom to go where ever we want to go.

If you would also like to give a disabled child and their family some freedom, help them to buy a wheelchair, please. In order to do this, you can apply to one of the organizations for the disabled in your city. If you don’t know where they are, you can send me an email.

Özlem YILDIRIM

2 Nisan, tüm dünyada otizm konusunda farkındalık yaratmak ve otizm ile ilgili sorunlara çözüm bulmak amacıyla, 2008 yılında Birleşmiş Milletler tarafından “Dünya Otizm Farkındalık Günü” (2nd April World Autism Awareness Day) olarak ilan edilmiştir. 2 Nisan’da başlayan “Otizm Farkındalık Ayı” çerçevesinde tüm dünyada otizmle ilgili araştırmaların teşvik edilmesi ve bilinirliğin artırılarak, erken teşhis ve tedavinin yaygınlaştırılması hedefleniyor.

OTİZM nedir?

Otizm, doğuştan gelen, beynin ve sinir sisteminin farklı yapısından ya da işleyişinden kaynaklandığı kabul edilen karmaşık, nörolojik tabanlı bir bozukluktur. Başkalarıyla etkileşimde bulunmayı engelleyerek kişinin kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasına yol açan otizm, genellikle 3 yaştan önce ortaya çıkarak bireylerin sosyal iletişim, etkileşim ve davranışlarını olumsuz olarak etkilemektedir.

–> Devamını oku…

Türkiye’de insan hakları ihlalleri ve sosyal yaşamdaki engellerden sizler de rahatsızlık duyuyor musunuz? Peki, sosyal altyapıdaki yetersizlikler, hukuki açıklar ve bilinçsizlik nedeniyle Türkiye’deki 8,5 milyon engellinin görmezden ve duymazdan gelinmesinden? Eğer cevabınız evet ise, değişimin başlaması için 1 Nisan’da Evet diyen herkesi yanımızda görmek istiyoruz.

Hepimiz eşit insanlarız, engellendiğimiz herşeyde aslında bizden çalınan bir şey var. Engellenmek istemiyorsak, engelleri görerek ve en azından engellerin kalkması adına bir arada olarak birçok şeyi başarabiliriz.

Engellerikaldir.com olarak ilk farkındalık kampanyamızı buğün gerçekleştiriyoruz.

Kampanya kapsamında neler mi yaptık?  –> Devamını oku…

1 Nisan farkındalık kampanyası  –>Tanıtım filmini izle…

PANEL

Kronik Nörolojik Hastalığı olan Çocuklarda
Beslenme Bozukluklarına Yaklaşım

Prof. Dr. Ayten YAKUT
Prof. Dr. Sultan Durmuş AYDOĞDU
Doç. Dr. Hüseyin İLHAN
Doç. Dr. Baran TOKAR
Yrd. Doç. Dr. Makbule EREN
(Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Öğretim Üyeleri)

Tarih: 3 Nisan 2009
Saat: 13.30 – 17.00
Yer: Prof. Necla Özdemir Salonu

Alo 183 Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanlığı bünyesinde çalışan bir Çağrı Merkezidir. Haftanın 7 günü 24 saat hizmet vermektedir. Aile, Kadın, Çocuk ve Özürlüyle ilgili ihmal ve istismar olaylarına anında müdahale etmek; gerekli durumlarda psikolojik, sosyal ve yasal işlemlerin başlatılmasını sağlamak, kamuoyunu bu konularda duyarlı hale getirmek amacı ile kurulmuştur.

Alo 183 Sosyal Danışma Hattının Hizmetleri

İhbarlar:

Kadın, Çocuk, Yaşlı ve Özürlüyle ilgili ihmal ve istismar olaylarında ihbarları alır. Acil müdahale gereken durumlarda, çağrının geldiği ildeki Emniyet, Jandarma ve İl Sosyal Hizmetler Müdürlüklerin Acil Müdahale Ekipleriyle irtibata geçer.

Rehberlik Hizmetleri:

Kadınların hukuki ve psikolojik konularda başvuracakları toplum merkezleri ve aile danışma merkezlerin çalışmaları hakkında bilgi verir ve ihtiyaç duymaları halinde müracaat edebilecekleri adres ve telefonları iletir. Kadınların ihtiyaç duymaları halinde İl Sosyal Hizmetler Müdürlükleri bünyesindeki kadın konuk evlerine yönlendirir.

Yaşlılar için yapılan müracaatlarda İl Sosyal Hizmetler Müdürlüklerine bağlı huzur evlerinin kabul şartları, ücretli ve ücretsiz bakım hakkında bilgi verilir. Ayrıca diğer kamu ve özel yaşlı bakım evleri hakkında bilgilendirir ve gerekli adres ve telefon bilgilerini verir.

Gönüllü olarak çalışmak isteyen vatandaşları talepleri doğrultusunda çocuk yuvaları, yetiştirme yurtları ve huzur evlerine yönlendirir. Ayni bağışlar için kuruluş adres ve telefonlarını iletmekte.

Şehirlerarası Kara Ulaşımında Çocuk ve Engelliye indirim – gerçekten var mı?

Karayolları Taşıma Yönetmeliğinde yapılan 6. değişiklik, 19 Kasım 2006 tarihinde 26351 sayılı resmi gazetede yayınlanarak, yürürlüğe girmiştir.

Bu Yönetmeliğin 48. maddesinin h ve ı şıklarında aynen şöyle belirtilmiştir:

h) 6 yaşın altında olan çocuklar yolcu bileti düzenlenmeksizin kucakta seyahat edebilirler. Bunlar için ayrı koltuk talep edilmesi halinde, bilet ücreti %50 indirimli düzenlenir.

ı) 6 yaş ve üzeri tüm yolcuların ayrı koltukta seyahat etmesi zorunlu olup, 6-12 yaş arası çocuklar ile yaş şartı aranmaksızın özürlüler için bilet ücreti % 50 indirimli düzenlenir.

Bu yönetmeliğe göre, şehirlerarası karayollarında seyahat eden, yaşları kaç olursa olsun, özürlülük derecesi %40′ın üzerinde olan, tüm yolculara, bilet fiyatında %50 indirim düzenlenmesi gerekir.

Ancak, bir çok yönetmelikte olduğu gibi, bu konuda da uygulamada sıkıntılar var. Biz Hüseyin Can’la sık sık Bursa Eskişehir arası seyahat ediyoruz. Şimdiye kadar bilet aldığımız otobüs şirketlerinden, bir şirket hariç, ya %50 indirim alamadık, yada “özürlü ve çocuk kontenjanımız dolmuştur” diyerek, hiç indirim yapmamışlardır. Özellikle, yoğunluk yaşanan tatil ve bayram dönemlerinde, indirimden yararlanmak mümkün değil.

Dün Bursa dönüşü, yine aynı problemi yaşayınca, bu konuyu biraz daha araştırmaya karar verdim. Şikayetimi T.C. Ulaştırma Bakanlığı Kara Ulaştırması Bölge Müdürlüğüne iletmem gerektiğini öğrendim.

Bu sabah orasını arayıp, yetkili kişiyle görüştüm. Bu konuda çok şikayet aldıklarını öğrendim. Şikayet edilen Firmalardan savunma yapmaları isteniyormuş. Firmalar, ya “hiç boş koltuğumuz yoktu”, yada “yolcu engel durumunu gösteren belgeyi gösteremedi” gibi mazeretler öne sürüyorlarmış. Bu gerekçeler doğru olmasa bile, yolcu haklı olduğunu ispatlayamadığı için, şehirlerarası yolcu taşımacılığı yapan şirketlere, bu konuda yaptırım uygulanamıyormuş.

T.C. Ulaştırma Bakanlığının, bu konunun üzerine gitmesini, gerekirse bu sorunları araştırması için müfettiş görevlendirmesini rica ediyorum.

Böyle sorunla karşılaşan yolcular, lütfen şikayetlerini yapsınlar. Şikayetlerinizi yapacağınız Kara Ulaştırma Bölge Müdürlüklerinin telefon numaralarına, Şehirlerarası Otobüs Terminallerindeki Zabıtadan alabilirsiniz. Yada buradan ulaşabilirler.

Yürüyemeyen engellilerin olmazsa olmazı, tekerlekli sandalyeleri. Tekerlekli sandalyesini kendisi kullanabilen engelliler, akülü olanları tercih ediyorlar. Akülü tekerlekli sandalyelerin iki dezavantajı var. Birincisi katlanmıyorlar. Engelliler bu yüzden, otobüslere binemiyorlar. İkinci dezavantajları ise, çok ağır olmaları. Yolda karşıdan karşıya geçmek için veya bir binaya girmek için, rampa bulunmuyorsa, bu kişilere yardım etmek de güç oluyor. Bu son saydığım dezavantaj, normal tekerlekli sandalye kullananlar için de elbet bir sorun. Ancak normal tekerlekli sandalyeler ağır olmadığı için, yardım etmek daha kolay oluyor.

Belediyelerin, son senelerde yapmış olduğu kaldırımları özürlülere uygun yaptığını görmekten, son derece memnunum. Yeni Özürlüler yasası gereği, Belediyeler tüm kamu hizmet binalarını da, 2010 senesine kadar, özürlülere uygun hale getirmek zorundalar.

Özellikle Eskişehir’de rampa olmayan kaldırıma rastlamadım. Eskişehirliler bana, Büyükşehir Belediye Başkanı Prof. Yılmaz Büyükerşen’in, bu konuda çok duyarlı olduğunu ve kaldırımları özürlülere uygun hale getirdiğini söylediler. Prof. Yılmaz Büyükerşen daha önce Anadolu Üniversitesinde rektörlük yaptığı için, o hala Eskişehirlilerin “Hocası”. Ben de ne zaman Hüseyin Can’la yollara düşsem, Hocaya minnettar kalıyorum?

Ancak bazen öyle durumlarla karşılaşıyoruz ki, “pes artık” diyorum. Hocam, siz Eskişehir’in kaldırımlarına istediğiniz kadar rampa yapın. Duyarsız ve saygısız bir vatandaş tam da rampanın önüne park ederse, rampanın ne önemi kalıyor.

İki gün önce Yeni Bağlar Mahallesinde bir arkadaşımı ziyarete gitmiştim. Ben Hüseyin Can’ı da yanıma almadan, nerdeyse hiçbir yere gitmem. Eve dönmek için, trafik lambasının da bulunduğu yerden, karşıya geçmemiz gerekiyordu. Vatandaşın biri arabasını tam da buraya park etmiş. Hüseyin Can’la rampanın yanından, güçlükle aşağıya inebildik.

Bu fotoğraftaki arabanın sahibini tanıyan varsa, lütfen bu yazımı ona okutsunlar.