“Onlardan” biri, oğlum Hüseyin Can
Posted by: Özlem Yıldırım on: Kasım 22, 2008
Hüseyin Can bu fotoğrafta 3 yaşında. O şimdi 10 yaşını doldurdu. Hayatıma büyük mutluluk getiriyor. Düzgün konuşamasa bile, rüyalarını bile bize anlatmayı başarıyor. Biraz söyleyebildiği sözlerle ve birazda işaretlerle bize her şeyi anlatmaya çalışıyor.
Hüsseyin-Can is three on this picture.
Now, he is ten.
He brings so much joy into my life.
He cannot speak properly but manages to tell us what he dreamed about.
Using the word he can say and gestures, he tells us everything he wants.
Hüseyin Can ist auf diesem Photo 3 Jahre alt. Er ist jetzt 10 Jahre alt geworden. Er bringt in mein Leben viel Freude. Auch wenn er nicht richtig sprechen kann, schafft er es uns selbst seine Träume zu erzählen. Zum Teil mit Worten, die er aussprechen kann und zum Teil mit Zeichen versucht er uns alles zu erzählen.
Özgürlük
Posted by: Özlem Yıldırım on: Mayıs 27, 2009
Nilüfer Turizmin Otobüsleri için aylık yayınlanan Gezgin Dergisini her seyahat ettiğimde büyük bir keyifle okuyorum. Mayıs 2009 sayılarında benim de bir yazıma yer verdikleri için kendilerine çok teşekkür ediyorum. İşte yazım:
Özgürlük
Benin adım Hüseyin Can. Ben ailemizin en küçük çocuğuyum. Benden büyük iki erkek kardeşim var. Onlar benden sekiz ve on yaş daha büyükler. Anlayacağınız, annem ve babam tam “oh be, çocukları büyüttük” derken, ben varlığımla onlara sürpriz yapmışım.
Bebeklik ve ufak çocukluk dönemimi pek hatırlamıyorum. O zamanlardan aklımda kalan annemin, babamın ve ağabeylerimin beni çok sevdikleri ve kendimi huzur ve güvende hissetmemdir.
Ben genelde hep neşeli bir çocuk olmuşumdur. Birisi bana gülümsediği zaman, ben de hemen karşılık veririm. Yanaklarım da tombul tombul olunca, dışarıda yabancılar bile şirinliğime dayanamaz ve gelip beni hemen severler ve genelde hep yanaklarımı sıkarlar. Bundan da hiç hoşlanmam.
Beş yaşıma kadar birkaç tane bebek arabası eskittim. O zamana kadar annem nereye giderse beni de yanında götürürdü. Bir süre sonra bebek arabalarına sığmaz oldum. Ondan sonraki yaklaşık iki sene, bir zorunluluk olmadıkça, annem beni yanında götürmemeye başladı. Evde zaman geçirmeye alışık olmadığım için, bu dönem benim için çok zor geçti. Aynı zamanda annem de bir yere gidemez olmuştu. Yakın çevremizde bana bakacak kimse yoktu. Bu dönemde sık sık annemle babamın tartışmalarına şahit oldum. Annem babamdan tekerlekli sandalye diye bir şey almasını istiyordu. Babam ise “ben çocuğumu onunla dışarıda gezdirmem” diye itiraz ediyordu. Anladığım kadarıyla bu tekerlekli sandalye pahalı bir şeydi. Yoksa benim tanıdığım annem, çoktan bir yolunu bulmuş ve onu bana temin etmişti. Tekerlekli sandalyenin ne işe yaradığını, ben o zamanlar anlayamamıştım.
Bir gün anneme bir telefon geldi. Görüşme bittikten sonra sevinçten annemin gözleri dolmuştu. “Oğlum, biz seninle bundan sonra, yine her yere birlikte gideceğiz” dedi.
Ertesi gün beni kucağına aldı ve biz bir lisenin yolunu tuttuk. Oraya vardığımızda bir sürü insanın toplandığını gördük. Bu insanlar sanki bir olayı kutluyor gibiydiler. Ayrıca basın mensupları da ordaydı.
Bizi bir öğrenci karşıladı ve elindeki listeye baktıktan sonra az ileride duran arkadaşına “Hüseyin Can’ın tekerlekli sandalyesini getirin” diye seslendi. Biraz sonra benim hayatımın dönüm noktası olacak tekerlekli sandalyemi getirdiler.
O günden sonra, hava yağışlı olmadığı sürece, annem beni yine hep yanında götürmeye başladı. Pazar ve market alışverişlerini birlikte yapıyoruz. Faturaları birlikte ödüyoruz. Ev ziyaretlerine birlikte gidiyoruz. Resmi bayram geçişlerini izliyoruz. Sinema, tiyatro ve konserlere gidiyoruz. Çok sevdiğim futbol takımının karşılaşmalarını seyretmeye de annemle birlikte gidiyoruz. Hatta annem kendisi için bile doktora gitse beni yanında götürüyor. Ben annemin yanındayken genelde bize sıra bekletmiyorlar. Annem de bana “sen benim torpilimsin” diyor.
Tekerlekli sandalyemi çok seviyorum. Onu bana hediye edenlere bir kez daha teşekkür ediyorum.
*****
Oğlum Hüseyin Can kendisini ifade edebilseydi eminim sizlere bunları anlatırdı. Ancak o bunları yazabilecek durumda değil. Hüseyin Can halk arasında spastik diye bilinen Serebral Palsi teşhisi konmuş ağır engelli bir çocuk. Yürüyemiyor, ellerini düzgün kullanamıyor, konuşamıyor, oturduğu yerde düşse bile kalkamıyor ve hiçbir ihtiyacını kendisi karşılayamıyor.
Hüseyin Can gibi nice çocuklar var. Yürüyemeyen engelli çocukların bir çoğu maalesef eve mahkum oluyor. Onlara bakmak zorunda olan anneleri de zorunlu olmadıkça çocuklarını bırakıp bir yere gidemiyorlar. Oysa bir tekerlekli sandalye hayatlarını ne çok değiştirebilir.
Ben oğlumun tekerlekli sandalyesine “özgürlük” adını taktım. Çünkü gitmek istediğimiz her yere gitme özgürlüğünü verdi bize.
Eğer siz de bir engelliye ve yakınlarına özgürlüklerini vermek istiyorsanız, lütfen tekerlekli sandalye almalarına yardımcı olun. Bunun için bulunduğunuz illerdeki engelli derneklerine müracaat edebilirsiniz. Eğer ilinizdeki engelli derneklerini bilmiyorsanız bana mail yoluyla ulaşabilirsiniz.
Özlem YILDIRIM
English version
When I travel with Nilüfer Turizm bus lines, I always greatly enjoy reading there monthly magazine. I would like to thank them for publishing one of my articles in their May 2009 issue.
Freedom
My name is Hüseyin Can. I am the youngest chid in my family. I have two older brothers. One is eight years older than I and the other ten. So, just when mom and dad were saying “Phew, our kids are grown up now”, I surprised them.
I don’t remember much about the time when I was a toddler or a small kid. The only think I remember is that mom, dad and my brothers loved me a lot and that I felt at peace and safe.
I have always been a very cheerful child. When somebody smiles at me, I immediately smile back. When I still had puppy fad and full cheeks, even strangers on the street could not resist my charm and would come and squeeze my cheeks, which I didn’t like at all.
By the time I was five, I had used up five strollers. At that time, my mother would take me where ever she went. But then I wouldn’t fit in strollers anymore. The two following years, my mother stopped taking me anywhere except it was a necessity. Because I wasn’t used to staying home, this time was very difficult for me. My mother couldn’t go anywhere much either. There wasn’t anybody around who could take care of me. In this time, I often heard my mom and dad arguing with each other. My mother wanted my dad to buy something she called a wheelchair. But my father would argue against it sayin: “I will never walk with my child in a wheelchair.” As far as I understood this wheelchair was something expensive. Otherwise, I know my mother would have long found a way to buy me one. At that time, I didn’t understand what a wheelchair was good for.
One day, my mom got a phone call. After the phone call, she had tears in her eyes out of happiness. She told me: “My son, from now on, we will again be able to go everywhere together.”
The next day, she took me on her arms and we went to a high school together. When we arrived, we saw that many people had gathered there. They seemed to be celebrating something. There were also some newspaper people.
A student greeted us and after looking at a list, told his friends: “Bring Hüseyin Can’s wheelchair!” Then, they brought my wheelchair, which was a turning point in my life!
From then on, my mother has always taken me with her where ever she went except if it was rainy. We go to the farmers market and supermarket together. We go and pay the bills together. We visit friends and relatives together. We go to parades when it is a holiday. We go to the cinema, theatre and concerts together. We even go together to watch my favorite sports, soccer. Even when my mom has to go to the doctor, she takes me with her. When I am with my mom, we usually don’t have to wait in line. That’s why mom sometimes tells me: “You are my “torpil” (an influential person you know and who helps you get things easier).
I love my wheelchair. I want to thank those who gave it to me once again.
*****
If my son, Hüseyin Can, would be able to express himself, I am sure this would be what he would tell you. However, he is not able to right such things. Hüseyin-Can is a severely disabled child with cerebral palsy. He cannot walk; can’t use his hands properly, can’t talk properly; even when he falls while sitting, he cannot get up on his own; he cannot fulfill any of his needs on his own.
There are many children like Hüseyin Can. Disabled children who cannot walk unfortunately, often have to stay at home. There mothers, who are usually there caretakers, also often cannot go anywhere unless it is very urgent. However, a wheelchair can change their lives so much.
I call my son’s wheelchair “freedom” because it gives us the freedom to go where ever we want to go.
If you would also like to give a disabled child and their family some freedom, help them to buy a wheelchair, please. In order to do this, you can apply to one of the organizations for the disabled in your city. If you don’t know where they are, you can send me an email.
Özlem YILDIRIM
Seyran Köyü Bursa-Karacabey
Posted by: Özlem Yıldırım on: Mayıs 20, 2009
Hafta sonunu Bursa Karacabey’e bağlı Seyran Köyünde geçirdik. Hüseyin Can’ın köy ve yaşantısının hoşuna gideceğini düşündüğüm için arkadaşımın ailesine ziyaret ettik.
Hüseyin Can iki gün boyunca sadece yatmak için eve girdi. Kalan zamanın tümünü ya köyü gezerek geçirdi ya da evin önündeki sedirde oturdu. Temiz hava, yeşillik ve hayvanlar onun çok hoşuna gitti.
Daha önceki yazılarımda belirtmiştim, Hüseyin Can düzgün konuşamıyor. Dil ve çene kasları düzgün çalışmadığı için sesleri çıkarmakta zorlanıyor. Düzgün söyleyebildiği kelimeler çok az. Biz zamanla kendince yorumladığı kelimeleri anlamaya başladık. Hüseyin Can akıllı bir çocuk. Kendisini ifade etmek için söyleyebildiği kelimeler yeterli gelmeyince işaretlerle anlatmaya çalışıyor söyleyeceklerini. Ne söylemek istediğini yine de anlayamazsak onun “evet” ya da “hayır” diye cevaplayacağı sorular soruyoruz. Bunların sonunda da genelde ne demek istediğini anlıyoruz. Biz onun söylemek istediğini anlayıncaya kadar da zaten pes etmiyor. Onunla bir süre zaman geçiren kişiler de onun “dilinden” anlamaya başlıyorlar. Köyde kaldığımız sürede de birlikte olduğumuz insanlar onu anlamaya başladı. Ben Hüseyin Can’ın kendisini ifade etmek için kullandığı kelimelere ve işaretlere “Hüseyin Canca” diyorum 
Köyde ineklerin olduğunu duyunca Hüseyin Can daha ilk günden “süt sağıp, size içireceğim” diye tutturdu. Ama maalesef bir türlü ineklerin sağıldığı saati denk getiremedik. Hoş denk gelseydi bile, inekleri sağmak Hüseyin Can’ın tahmin ettiği gibi kolay bir iş değil ama bunu denemesi bile ona yetecekti. Biz de ineklere damın kapısından bakmakla yetindik.
Genel olarak Hüseyin Can hayvanları seviyor ve dokunmak istiyor. Köyde hayvan bol olduğu için Hüseyin Can’ın hayvanlarla teması da çok oldu. Bilhassa köpekler çocukları seviyorlar. Hüseyin Can da onları dokunup, sevebildi. Hüseyin Can’ın hayvanlardan korkmaması büyük avantaj onun için.
Köyde tek sıkıntımız yollar oldu. Köy yolları tekerlekli sandalye için uygun değil. Bereket yakın zamanda yağış olmamıştı. Yollar çamur olacağından kesinlikle gezemezdik. Engelliler için köy yaşantısı uygun değil. Büyük şehirlerde bilhassa fiziksel engelliler için yaşamak daha kolay. Üstelik tedavi ve rehabilitasyona ulaşmak da şehirlerde daha kolay.
Hüseyin Can Seyran Köyünden üzülerek ayrıldı 
We spent last weekend in the Seyran village near Bursa. I thought Hüseyin Can might like the village life so we visited the family of a friend of mine.
For two days, Hüseyin Can only went inside to sleep at night. The rest of the time, we went around the village or he sat outside the house with the other people (see first picture). He liked the clean air and all the green very much.
Hüseyin Can cannot speak properly. His tongue and chin muscles don’t function properly so that he has problems producing sounds. He can only say very few words properly. We have learned to understand what he wants to say. Hüseyin Can is a clever boy. When he sees that the words that he is trying to say are not enough to make him self understood, he uses signs (gestures or mimic) or points at something. If we still can’t understand him, we ask yes/no type of questions which usually helps. He doesn’t give up anyway until we understand what he means. People who spent some time with him start to understand his “language”. The family we stayed with in the village also started to understand him.
When Hüseyin Can heard that there were cows in the village, he insisted to milk a cow and gives us the milk to drink. Unfortunately, we always missed the time when they were milked. Of course, milking the cows isn’t as easy as Hüseyin Can thinks but even trying it once would have made him happy. So, we only got to watch the cows.
Hüseyin-Can generally likes animals and wants to touch them. Because there are many animals in the village, he had a lot of opportunities to do that. Especially the dogs there like children. It’s a huge advantage that Hüseyin-Can is not afraid of animals.
The only problem we have in villages like this are the roads. Such village roads are not suitable for wheel chairs. We were lucky that it hadn’t rained for a while. If the roads had been muddy, we wouldn’t have been able to move about and see the village. It is generally much easier for people with physical disabilities to live in the city where it is also easier to go to rehabilitation.
Hüseyin Can was sad to leave the village
Anneler Günü ve Engelliler Haftası
Posted by: Özlem Yıldırım on: Mayıs 10, 2009
Bugün anneler günü ve engelliler haftasının başlangıcı. Bu konuyla ilgili bir gazete için yazdığım yazımı sizinle paylaşmak istiyorum:
Benim Annem Saraylara Layık
Benim annem sarayla layık, çünkü….. veya benim annem yılın annesi olmalı, çünkü….. diye başlayan yarışmaları hepimiz duymuşuzdur. Birçoğumuzun çocuğu da “belki birinci olurum ve anneme hoş bir sürpriz yaparım” düşüncesiyle bu yarışmalara katılıyor. Benim oğlum da eminim bu yarışmalara katılıp, benim hakkımda güzel sözler yazmak isterdi. Ama o bunu yapamaz; çünkü konuşamıyor, kendini ifade edemiyor, en önemlisi o bunu akıl edecek düşünce kapasitesine sahip değil. Benim oğlum ağır engelli serebral palsili (spastik) bir çocuk.
Anneler hiç karşılık beklemeden evlatlarını büyütürler ve hayata hazırlarlar. Bilirler ki bir gün gelecek evlatları kendi ayakları üzerlerinde duracaklar. Okuyup “adam” olacaklar, kendi yuvalarını kurmak için kuş olup uçacaklar. Bunları görebilmek ümidi ile her anne bir çok fedakarlıkta bulunur evladını yetiştirirken. Peki, engelli bir çocuğu olan anne hangi ümitle büyütür evladını hiç düşündünüz mü? Sanmıyorum…. Ben size bunu anlatayım…
Benim oğlum uzun süre oturamadı. Onun oturabilmesini ümit ettim. Şu an 11 yaşında, ancak destekli oturabiliyor. Yürüyebilmesi imkansız. Oğlumun çene kasları ve dili düzgün çalışmadığı için düzgün konuşamıyor. Onun bana anne demesini ümit ettim. Dört yaşında “anne” diyebildiğinde ne kadar mutlu olduğumu anlatmaya kelimeler yetmez. Yutma sorunu olduğu için düzgün besleyebilmeyi ümit ettim. Ama maalesef bu güne kadar başaramadık. Bu sorun yüzünden çok zayıf bir çocuk. Ağzının suyunun akmamasını ümit ettim. Ümit ettim belki o zaman kimse tiksinmeden topluma karışabiliriz diye……
Bizim evlatlarımızdan beklentilerimiz ne kadar basit değil mi? Üstelik biz onlara sadece belli bir yaşa kadar değil ömrümüz yettiği kadar kol kanat gereceğiz. Ya bizden sonra ne olacak evlatlarımıza? Sonrasını düşünmek bile istemiyorum…..
Daha önce yayınladığım bir şiirimi de sizlere tekrar hatırlatmak istedim:
Canım Anneciğim Demiyor
Bu gün anneler günü
Ben de bir anneyim
Ama benim yavrum beni kutlamıyor
Boynuma sarılıp öpmüyor
Çiçekler toplayıp koklatmıyor
Canım anneciğim demiyor.
Oysa ona ne emekler harcadım
Senelerce üstünü temizledim
Yiyemiyor diye ben de yemedim
Uyumuyor diye ben de uyumadım
Hastalandı başında bekledim
Canım anneciğim demiyor.
Benim yavrum konuşamıyor
Yaşıtları gibi koşup, oynayamıyor
Yemeğini kendi yiyemiyor
Düşünce kalkamıyor
Benim yavrum engelli
Canım anneciğim diyemiyor ki.
© Özlem Yıldırım
Özel Anneler
Posted by: Özlem Yıldırım on: Mayıs 10, 2009
Allah’ım neden seçtin beni?
Vardır bunun mutlaka bir sebebi
Çok düşündüm sonunda buldum cevabı
Her anne kaldıramaz bu kadar çok kederi.
Allah donatmış beni sonsuz sevgi ile
Nasip etmiş bir o kadar merhameti de
Sabırların en büyüğünü de eklemiş üstüne
Bu vasıflar olmadan olunmaz zaten özel anne.
Ben annelerin seçilmiş olanlarındanım
Kendi kaygılarımı asla düşünmemeliyim
Varsa yoksa hep yavrum demeliyim
Ben onun mutluluğu için yaşamalıyım.
Yavrumun konuşamayan diliyim
Yürümeyen ayakları, tutmayan elleriyim
Okula gidemeyeceği için öğretmeniyim
Çocuklarla olamadığı için oyun arkadaşıyım.
Ben sıkıntılara inat dimdik ayakta durmalıyım
Yavrumu tüm kötülüklerden uzak tutmalıyım
Sorunlarla mücadele etmek için güçlü olmalıyım
Çünkü ben çok özel bir çocuğun annesiyim.
© Özlem YILDIRIM
Hafta Sonu Piknik ve Sazova Parkı Gezisi
Posted by: Özlem Yıldırım on: Nisan 13, 2009
Bu hafta sonu Bursa’da oturan Hüseyin Can’ın anneannesi bizi ziyarete geldi. Buğday Tanesi Derneğindeki arkadaşlar, birkaç gündür süren harika bahar havasını fırsat bilip, bizi pikniğe davet ettiler. Derneğimizin Yönetim Kurulu Üyesi olan Hafize Şeker’in Görsem Devlet Hastanesi Polikliniklerinin yanında bahçe ve serası var, oraya gittik. Piknik çok güzel geçti. Hepimiz çok eğlendik.
Dönüşte Eskişehir’in en büyük parklarından olan Sazova Parkını gezdik. Ben bu Parkı daha önce görmemiştim. Harika bir yermiş. Geçen sene açılmış. Çocuklar piknikten sonra biraz yorgun oldukları için fazla gezemedik. Bu Parkı başka bir gün mutlaka tekrar ziyaret edeceğiz.
Sırasıyla Derneğimizin Yönetim Kurulu Üyesi Hafize Şeker, Burak (Emine Yıldırım’ın oğlu), Derneğimizin Yönetim Kurulu Üyesi Emine Yıldırım; Hüseyin Can, Derneğimizin Başkan Yardımcısı Hüseyin Diyarbakırlı
Burak zihinsel engelli bir çocuğumuz. Yürüyebildiği halde Hüseyin Can’ın tekerlekli sandalyesine özendi ve kendisini gezdirdi.
Hüseyin Can, derneğimizde çocuklarımızın “Dayı” diye seslendikleri Hüseyin Diyarbakırlı ve Emine Yıldırım’la poz verdi.
Sazova Parkında bire bir ölçülerinde yapılan Korsan Gemisinin Önünde Hüseyin Can Anneannesi, Burak, Emine “Teyzesi” ve Hüseyin “Dayısı” ile birlikte.
Dünya Otizm Farkındalık Ayı
Posted by: Özlem Yıldırım on: Nisan 2, 2009
- In: Haberler
- Yorum Yapın
2 Nisan, tüm dünyada otizm konusunda farkındalık yaratmak ve otizm ile ilgili sorunlara çözüm bulmak amacıyla, 2008 yılında Birleşmiş Milletler tarafından “Dünya Otizm Farkındalık Günü” (2nd April World Autism Awareness Day) olarak ilan edilmiştir. 2 Nisan’da başlayan “Otizm Farkındalık Ayı” çerçevesinde tüm dünyada otizmle ilgili araştırmaların teşvik edilmesi ve bilinirliğin artırılarak, erken teşhis ve tedavinin yaygınlaştırılması hedefleniyor.
OTİZM nedir?
Otizm, doğuştan gelen, beynin ve sinir sisteminin farklı yapısından ya da işleyişinden kaynaklandığı kabul edilen karmaşık, nörolojik tabanlı bir bozukluktur. Başkalarıyla etkileşimde bulunmayı engelleyerek kişinin kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasına yol açan otizm, genellikle 3 yaştan önce ortaya çıkarak bireylerin sosyal iletişim, etkileşim ve davranışlarını olumsuz olarak etkilemektedir.
Bugün 1 Nisan ama bu bir şaka değil
Posted by: Özlem Yıldırım on: Nisan 1, 2009
- In: Haberler
- Yorum Yapın
Türkiye’de insan hakları ihlalleri ve sosyal yaşamdaki engellerden sizler de rahatsızlık duyuyor musunuz? Peki, sosyal altyapıdaki yetersizlikler, hukuki açıklar ve bilinçsizlik nedeniyle Türkiye’deki 8,5 milyon engellinin görmezden ve duymazdan gelinmesinden? Eğer cevabınız evet ise, değişimin başlaması için 1 Nisan’da Evet diyen herkesi yanımızda görmek istiyoruz.
Hepimiz eşit insanlarız, engellendiğimiz herşeyde aslında bizden çalınan bir şey var. Engellenmek istemiyorsak, engelleri görerek ve en azından engellerin kalkması adına bir arada olarak birçok şeyi başarabiliriz.
Engellerikaldir.com olarak ilk farkındalık kampanyamızı buğün gerçekleştiriyoruz.
Kampanya kapsamında neler mi yaptık? –> Devamını oku…
1 Nisan farkındalık kampanyası –>Tanıtım filmini izle…
Çocuk Nörolojik Hastalıklarında Beslenme Bozuklukları
Posted by: Özlem Yıldırım on: Mart 31, 2009
PANEL
Kronik Nörolojik Hastalığı olan Çocuklarda
Beslenme Bozukluklarına Yaklaşım
Prof. Dr. Ayten YAKUT
Prof. Dr. Sultan Durmuş AYDOĞDU
Doç. Dr. Hüseyin İLHAN
Doç. Dr. Baran TOKAR
Yrd. Doç. Dr. Makbule EREN
(Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Öğretim Üyeleri)
Tarih: 3 Nisan 2009
Saat: 13.30 – 17.00
Yer: Prof. Necla Özdemir Salonu
Alo 183 Aile, Kadın, Çocuk ve Özürlü Sosyal Hizmet Danışma Hattı
Posted by: Özlem Yıldırım on: Mart 25, 2009
- In: Haberler
- Yorum Yapın
Alo 183 Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanlığı bünyesinde çalışan bir Çağrı Merkezidir. Haftanın 7 günü 24 saat hizmet vermektedir. Aile, Kadın, Çocuk ve Özürlüyle ilgili ihmal ve istismar olaylarına anında müdahale etmek; gerekli durumlarda psikolojik, sosyal ve yasal işlemlerin başlatılmasını sağlamak, kamuoyunu bu konularda duyarlı hale getirmek amacı ile kurulmuştur.
Alo 183 Sosyal Danışma Hattının Hizmetleri
İhbarlar:
Kadın, Çocuk, Yaşlı ve Özürlüyle ilgili ihmal ve istismar olaylarında ihbarları alır. Acil müdahale gereken durumlarda, çağrının geldiği ildeki Emniyet, Jandarma ve İl Sosyal Hizmetler Müdürlüklerin Acil Müdahale Ekipleriyle irtibata geçer.
Rehberlik Hizmetleri:
Kadınların hukuki ve psikolojik konularda başvuracakları toplum merkezleri ve aile danışma merkezlerin çalışmaları hakkında bilgi verir ve ihtiyaç duymaları halinde müracaat edebilecekleri adres ve telefonları iletir. Kadınların ihtiyaç duymaları halinde İl Sosyal Hizmetler Müdürlükleri bünyesindeki kadın konuk evlerine yönlendirir.
Yaşlılar için yapılan müracaatlarda İl Sosyal Hizmetler Müdürlüklerine bağlı huzur evlerinin kabul şartları, ücretli ve ücretsiz bakım hakkında bilgi verilir. Ayrıca diğer kamu ve özel yaşlı bakım evleri hakkında bilgilendirir ve gerekli adres ve telefon bilgilerini verir.
Gönüllü olarak çalışmak isteyen vatandaşları talepleri doğrultusunda çocuk yuvaları, yetiştirme yurtları ve huzur evlerine yönlendirir. Ayni bağışlar için kuruluş adres ve telefonlarını iletmekte.
Alo 183
Aile, Kadın, Çocuk ve Özürlü Sosyal Hizmet Danışma Hattı
Özürlülerle ilgili yasal düzenlemeler, haklar ve verilen hizmetler için arayın.
Kalbini engelleme, engelleri kaldır!
Kaldırımlar özürlülere uygun hale gelsin. Kampanyaya siz de katılın. Bir imza için lütfen aşağıdaki resme tıklayın
Son Yorumlar